W  kulturach starożytnych tatuaż stosowany był w różnych celach. Wśród ludów barbarzyńskich miał on charakter czysto religijny. Kultury bardziej rozwinięte stosowały ten rodzaj ozdoby jako oznaczenie pozycji społecznej. W czasach wczesnego chrześcijaństwa, gdy inne kulty były tępione, wyznawcy Chrystusa tatuowali na ciele znak krzyża, bądź ryby. W późniejszych okresach, gdy stosunek Kościoła do tatuażu uległ całkowitej zmianie, wzajemne mieszanie się kultur powodowało fuzję tradycji zarówno chrześcijańskich jak i pogańskich. Aż do początku wieku XVIII tatuaż był mało rozpowszechniony. Dopiero na przełomie XVII i XVIII wieku ciągła potrzeba człowieka do poznawania i poszukiwania ujawniła światu inne oblicze tatuażu. Ówczesne wyprawy morskie przynosiły wiele sensacji. Jeżeli chodzi o tatuaże poruszenie wzbudzały pokazy wytatuowanych niewolników z wysp mórz południowych. W dzisiejszych czasach skórne malowidła są formą wyrażania siebie, swoich poglądów i zainteresowań. Religijne i kulturowe znaczenie tej ozdoby prawie zupełnie zanikły.