Z medycznego punktu widzenia kolczykowanie ciała jest równoznaczne z jego okaleczaniem, gdyż przekłucie, w środku którym umieszczono klips, stanowi otwartą ranę, której gojenie jest długotrwałe. Z tego właśnie powodu do  piercingu nie używa się biżuterii wykonanej ze srebra albo złota, jako metali niekorzystnie wpływających na bieg gojenia. Do świeżych przeszyć używa się zaledwie tytanu G23, bioplastu a PTFE. Są to materiały hipoalergiczne, pozbawione niklu i biokompatybilne, które nie powodują powstawania reakcji alergicznych. Stal chirurgiczna z pewną  nieśmiałością zostaje wypierana przez nowocześniejsze materiały. Przekłucie powinno zostać wykonane w  warunkach sterylnych, przez  osobę wykwalifikowaną (nazywaną piercerem). Trzeba przestrzegać tych zaleceń aby zmniejszyć zagrożenie zakażenia np. gronkowcem albo wirusem zapalenia wątroby typu C, wirusem zapalenia wątroby typu B, wirusem HIV. Istnieją – jednak rzadkie – przypadki poważnych powikłań spowodowanych piercingiem, dotyczące wyjątkowo przekłuwania języka (np. udar nerwów okolicy twarzy, udar języka, zguba kubków smakowych, skaza szkliwa zębów, osuwanie się dziąseł). Jednak można zminimalizować praktycznie do zera wszystkie  wymienione wyżej zagrożenia, decydując się na wybór profesjonalnego studia.